nie  oferując niczego wartościowego,  tworząc w ten sposób najgorszy rodzaj konformizmu - bezmyślność. Z każdym obrazem stajemy sie co raz bardziej wyniszczeni , pozbawieni polotu i wyobrażni.

Projekt Diesel Wall powstał aby ratować to co pozostało z wolnej miejskiej przestrzeni. Ma na celu wykorzystać kreatywność, siłę persfazji, ma przyciągać, ekscytować, prowokować i inspirować. Tworzyć piękno, a przede wszystkim zmuszać do myślenia.   Diesel Wall to prestiżowy konkurs , dający szanse młodym artystom i projektantom  na ukazanie ich prac w formie olbrzymich wolnostojących pionowych ścian w centrach

jednych z najważniejszych miast na świecie. W myśl zasady -  "Big idea need big space" Diesel oddaje ludziom przestrzeń. Te ściany należą do nich.

Tegoroczna piąta edycja obejmuje cztery światowe metropolie : Manchester , Nowy Jork, Zurych i Barcelonę.  

Praca zwycięscy z Manchesteru Tima Hensela, zatytułowana "Suck" została zaprezentowana w połowie czerwca na ścianie Urbis - jednego z flagowych budynków miasta. Inspiracją dla pracy były organiczne formy i struktury oraz relacje po między człowiekiem i jego środowiskiem - naturalnym oraz tym stworzonym przez niego.

Projekt z Nowego Jorku autorstwa Jonathana Sandridgea zatytułowany "The good life” miał współgrać z otoczeniem ceglanych budynków, stanowić jasną , wyrażną plamę w otoczeniu. Ostatecznie inspiracją dla tego projektu był cheesburger - ikona amerykańskiego stylu życia, odwzorowanie zasady "im więcej tym lepiej", symbol "dobrego życia".

Autorem pracy z Zurichu, zatytułowanej „Bag Bellows Break”, jest Marti Andreas. Ta linearna forma ( projekt składa się z linii prostych i przerywanych) to bezpośrednie nawiązanie do przedmiotu jakim jest miech  -  w interakcji z powietrzem rozszerzyła by się wychodząc poza architekture, 'rozciągając'   istniejący budynek . Póki co jednak pozostaje w stanie spoczynku, zamknięta w granicach ściany.

Doskonała praca z Barcelony mieści się na placu należącym do Akademii Sztuk i Projektowania. Jej autorzy, Lester Berreto i Pedro Dias wykorzystali w sposób dosłowny problematykę zagospodarowania tej przestrzeni, na co dzień wykorzystywanej przez tutejszych deskorolkowców. Tytułowa „Śmierć Skeater'a” to bezpośrednie nawiązanie do życia toczącego się na placu oraz próba nawiązania relacji pomiędzy  odbiorcami (studenci, skaterzy) , a dziełem. Jednocześnie motyw śmierci, to sygnał o przemijaniu tutejszej lokalnej kultury deskorolkarzy, która stanowi kontrowersyjne zagadnienie dla wladz miasta oraz mieszkańców.